Coherence in Health

Dirk Zoutewelle


Docent verbonden aan CellCare Institute, orthomoleculaire wetenschappen volgens PNI.
Gedrag als (neuro-) biochemie-regulerende factor

leven heeft een aantal basale behoeften c.q. noodzaken
niet alleen voeding, corrigeren van voedingstekorten, gezond darmmilieu/spijsvertering en beweging
maar ook gedrag, emotionele intelligentie, bewustwording en spiritualiteit

gezondheid = niet alleen behandelen van symptomen, maar optimale voorwaarden scheppen voor elementaire behoeften

systemische invloeden op coherentie
m.n. het vermogen tot communicatie vanuit het emotionele brein
•    neuro-biochemie (neurotransmitters, cytokines)
•    psycho-emotionele stabiliteit (gedrag)
•    Enteric nervous system
•    gut-brain-immune axis

Gut-Brain-Immune axis
relatie tussen de darm, de hersenen (CZS) en het “slijmvlies immuunsysteem”
twee-richting communicatie tussen immuunsysteem en neuro- (endocriene-) systeem
CZS, darm en immuunsysteem gebruiken dezelfde chemische boodschappers en receptoren

Enteric Nervous System
•    invloed van darm op hersenfunctie is groot ; veel psychiatrische aandoeningen waarschijnlijk stoornissen van het ENS
•    absorptieproblemen door darmproblemen geven aanleiding tot ontwikkelen van deficiënties in de hersenen
•    mensen die lijden aan geïrriteerd colon veel gevoeliger voor registreren en opslaan van negatieve informatie

Hart : bestuurder van emotionele brein
het hart heeft via een eigen heart-brain-system dominantie over het limbisch systeem
volgens de ontwikkelingspsychologie vanuit het chakra-model hoort “moeten” bij de plexus solaris
“moeten” staat het openen van het hart in de weg
“een gezond hart” (werking, hormonaal en gevoel/gedrag) is de basis voor
zowel fysiologisch als geestelijk evenwicht : C O H E R E N T I E




Moeten/willen
Er zijn twee dingen die voor ons leven als mens essentieel zijn. Dit zijn voeding (lichamelijk : eten, drinken, zuurstof) en liefde (geestelijk : waardering, aandacht, respect, mededogen, begrip). Evengoed als dat we dagelijks een bord fysieke voeding nodig hebben, hebben we ook geestelijke voeding nodig, oftewel liefde. “Gewone voeding” binnenkrijgen is makkelijker dan het krijgen van liefde. Nu is liefde alleen voor velen zo’n vaag begrip. Je hoort ook nogal eens dat je van jezelf moet (!) houden. Ten eerste is die uitspraak niet juist, dat zullen we later zien. Ten tweede kun je daar zo weinig mee. Als we liefde nu eens bezien als licht. Als je een straal licht door een prisma schijnt zie je de kleuren van de regenboog ontstaan. Liefde bestaat dus uit verschillende aspecten, als stralen, zijnde waardering, aandacht, respect, mededogen en begrip. Deze aspecten hebben we nodig. Als iemand je waardeert is dat liefde in een ander jasje en betekent dus voeding ! De één geeft je heel veel liefde en knuffelt je misschien haast dood (!?). De ander heeft respect voor je. Het enige verschil is de hoeveelheid en intensiteit van de liefde die van de één naar de ander stroomt. Van jezelf houden betekent dus jezelf respecteren, waarderen, aandacht voor jezelf hebben enz.

Als liefde zo belangrijk voor ons is en als dat moeilijker te krijgen is, dan levert dit ook een spanningsveld op. We “moeten” het namelijk zien te krijgen. In dat spanningsveld ontstaan er twee polen; WEL liefde en GEEN liefde. De angst dat de liefde er niet is, is in de meest voorkomende vorm, faalangst. Faalangst kent ieder mens die op dit aardbolletje leeft. De één heeft het maar weinig en een ander weer heel veel. Inzicht krijgen in dit proces zorgt voor het verminderen hiervan.

Faalangst kan worden gesplitst in twee extremen. Het ene extreem is verlamming/vermijding, met als onderliggend gevoel dat als je niets doet, doe je het i.i.g. ook niet fout. Je faalt dus niet en je kunt nog steeds aardig gevonden worden. Althans dat hoopt je. Dit is de passieve kant. Het verliezen van hoop betekent uiteindelijk depressie. Bij deze copingstrategie komen we vooral censuur tegen. Het andere extreem is perfectionisme, met als onderliggend gevoel dat als ik het maar goed doe, dan moet je me wel aardig vinden. Dit is de actieve kant.





Natuurlijk is dit een zwart-wit weergave van een wereld vol gevoelens waar een heleboel grijs te vinden is. Ook met perfectionisme kun je twee kanten op. De ene kant geeft rust/coherentie, de andere stress. Het verschil tussen beide kanten kan heel subtiel zijn v.w.b. beleving, maar kan drastisch zijn in biochemische consequenties. Reacties die een uitwerking hebben op lichaam en geest.
De kant die tot rust/coherentie leidt is willen ! “willen is; zonder druk of dwang, is eerder graag willen en is tijdloos”. De kant die tot stress leidt is moeten ! “moeten is; dwangmatig, nu en wel direct”.  Hier is distress stress geworden, voor zover het zinvol is dat onderscheid te maken.
Moeten activeert de HPA-as en een geactiveerde HPA-as maakt het stoppen met moeten moeilijker.

Als het moeten heeft gefaald wordt de stressreactie sterker. De behoefte aan controle neemt toe, moet zelfs groter worden. Er mag immers niets fout gaan. Hier ontwikkelt zich de controle(-freak). Het is echter een pathologische controle. Deze vorm van controle maakt de mens ziek.
Er is overigens niets mis met controle of perfectionisme. Onze neuromatrix wil ook controle, maar dan een gezonde. En je mag dingen perfect willen hebben. Het willen maakt het perfectionisme echter tot een andere vorm van perfectionisme.
Er is trouwens helemaal niets mis met welk patroon dan ook. Ieder patroon is logisch als je gaat kijken naar de ontstaansgeschiedenis ervan. Het enige dat van belang is is wat je er zelf van vindt en wat je er mee wil.