Coherence in Health

Roel van Wijk

Moleculair celbioloog en biofysicus, associate professor aan het Institute of Biofysics
Meditatie onderdrukt chronische ziekten – een biofotonenmodel

In de 70- en 80er jaren is het gebruik van meditatie in therapeutische sessies in poplulariteit gestegen. Onderzoeken naar de effecten van meditatie-therapie gaven veel positieve resultaten.

Meditatie is een aanvulling op een conventionele behandeling (van bijv. bij artritis, diabetes, enz.). Gepraktiseerde meditatievormen die erg goede resultaten opleveren zijn transcendente meditatie, zen meditatie en yoga.

Bij de onderzoeken naar de invloed van meditatie is kennis van de schadelijke processen in ons lichaam van belang. Een schadelijk proces dat wordt tegengegaan door meditatie, is de vorming van lipideperoxide. Onderzoek van Schneider et al in 1998, Kim et al in 2005 en Yadav et al in 2005 toonde aan dat langdurig beoefenaars van meditatie een lager plasma-niveau van lipideperoxiden hebben. Lipideperoxide is een giftige stof die onstaat door een oxidatie van lipiden met vrije zuurstof radicalen.
Vrije radicalen hoeven niet altijd schadelijke stoffen te zijn; ze zijn nodig bij de afweer voor het aanpakken van bacterien, en ze kunnen cellen laten delen.

Ongeveer vier tot vijf procent van de zuurstof in het lichaam wordt omgezet tot zuurstofradicalen.
Deze radicalen worden in de mitochondrien gemaakt, en hoe hoger de activiteit van de mitochondrien, hoe meer radicalen er gevormd worden.
Radicalen kunnen veel schade aanrichten in het DNA door gaten te maken en de genetische code te veranderen. Door deze veranderingen kunnen dingen ontstaan als kanker, zenuwdegeneratie en natuurlijke veroudering.

Vier stappen van stress naar ziekte
Vrije radicalen kunnen schade veroorzaken. Dit leidt lang niet altijd tot ziekte. Het lichaam beschikt over meerdere verdedigingslinies die tegen de radicalenstress kunnen worden opgeworpen. Er kunnen vier linies worden onderscheiden. Als in vier achtereenvolgende stappen deze linies worden overrompeld kan ziekte ten gevolge van radicalen optreden.
-    De eerste stap is de productie van vrije radicalen, die veroorzaakt wordt door chemische en psychologische stressoren van allerlei soort. Deze vrije radicalen beschadigen en reageren met moleculaire structuren. De directe verdedigingslinie van het lichaam tegen deze vrije radicalen wordt gevormd door  anti-oxidanten. Anti-oxidanten veranderen vrije radicalen via een vrij complex regelsysteem in onschadelijke stoffen.
Het probleem ligt echter in vrije radicalen met een korte levensduur. Deze blijven vaak op één plaats en worden niet door (de goede) anti-oxidanten gevonden.
Er zijn experimenten geweest met het toedienen van losse anti-oxidanten, maar dit lijkt niet erg te helpen. Voeding daarentegen is wel een belangrijke bron van anti-oxidanten en kan een goede bijdrage aan de verdediging leveren.
-    De tweede verdedigingslinie heeft te maken met ligt de schade die aangebracht wordt aan de moleculaire structuren.
Vrije radicalen kunnen schade toebrengen aan lipiden, wat voor een disfunctie van de membranen kan zorgen, aan eiwitten, wat voor disfunctie van enzymen en voor samenklontering kan zorgen, en aan het DNA, wat voor verandering in de genexpressie kan zorgen. Voor ieder van deze schadelijke veranderingen beschikt de cel over enzymen die de schade herstellen of opruimen. Hoewel deze lichaamseigen verdediging beschikbaar is kan toch, als gevolg van een te hoge radicaalbelasting de verdediging onvoldoende blijken. En wat als deze verdediging niet voldoet?
-    De derde stap in de verdediging wordt ook wel aangeduid als het eiwit-kwaliteit-controlesysteem. De laatste jaren ligt de nadruk op de schade aan de eiwitten, omdat dit meer gevolgen heeft voor het lichaam dan schade aan de lipiden.
De structuur en de flexibiliteit van een eiwit zijn erg belangrijk, mede doordat het ervoor zorgt dat de gevormde enzymen hun taak kunnen vervullen.
Een eiwit met een abnormaal oppervlak, veroorzaakt door vrije radicalen, kan grote complexen vormen en verschillende ziektes veroorzaken.
Eiwitten beschadigen net zo makkelijk als lipiden en DNA en gaan heel makkelijk plakken aan andere celonderdelen. In aantal gevallen worden de kapotte eiwitten opgeruimd door apoptose, in andere gevallen door chaperones. Dit zijn de zogenaamde Hitteschok-eiwitten, die andere eiwitten op weg helpen, ze repareren of opruimen. Als de schade aan eiwitten te groot is en het aantal chaperones te gering voor deze fase in de verdediging, maakt het lichaam zo snel mogelijk nog nieuwe aan om de strijd mee voort te zetten en de kwaliteit van de eiwitstructuur te handhaven.
-    De vierde fase in de strijd laat zien wat er gebeurt als de drie voorgaande verdedigingslinies niet voldoende zijn gebleken. Dan treden klonten kapotte eiwittenop die aan andere celonderdelen plakken en de celwerking verhinderen, zelf ook radicalen produceren, waardoor er een exponentiele stijging in het aantal vrije radicalen ontstaat. Dit zorgt voor veelal onomkeerbare schade en vormt het manifest worden van vele ziekten.

Biofotonenveld

Het biofotonenveld, het lichtveldveld van het lichaam vertelt over de levensprocessen en heeft ook informatie over het voortschrijden van schade en ziekten.
Er wordt momenteel veel onderzoek gedaan naar de hoeveelheid biofotonen die het lichaam uitzendt en de informatie die dit weergeeft.
Mensen stralen van de golflengtes in het zichtbare spectrum in hoofdzaak geel/groen licht uit. Dit licht heeft direct te maken met de aanwezigheid van vrije radicalen; het vormt min of meer een afspiegeling ervan.

In dat verband is het interessant wat voor invloed meditatie heeft op de hoeveelheid licht die door een persoon uitgestraald wordt.
Er is onderzoek gedaan naar de invloed van meditatie. Daarbij zijn mediterende personen met ervaring in de Transcendente meditatie vergeleken met een groep personen die met andere vormen dan transcendente meditatie bekend waren en met personen die helemaal geen ervaring met meditatie hebben. Van alle personen werd de uitstraling van licht gemeten. Aan de hand van de hoeveelheid uitgestraald licht is ook de hoeveelheid vrije radicalen in het lichaam te meten.
Het bleek dat de met transcendente meditatie bekende personen het minste licht uitstraalden en dus de kleinste hoeveelheid vrije radicalen bezaten.

Het licht wordt gebruikt om de oxidatieve status vast te leggen, maar het bevat nog meer informatie die kan worden ontrafeld met behulp van ‘photon count distribution’ onderzoek. Mogelijk kan hiermee de onderlinge, al dan niet harmonieuze afstemming van lichaamsprocessen worden berekend.
Het licht vertelt een verhaal met meer dan de intensiteit, de frequentie en de golflengte.
Zo blijkt bijvoorbeeld dat de zieke personen niet alleen meer licht uitstralen (meer radicalen produceren) maar dat het licht ook  ongeordender is dan bij gezonde personen.